[Rank]
S. Petri Celestini Papae Confessoris;;Duplex;;3;;vide C4
[Rule]
vide C4;
9 lectiones
[Oratio]
Deus, qui beatum Petrum Caelestinum ad summi pontificatus apicem sublimasti, quique illum humilitati postponere docuisti: concede propitius; ut ejus exemplo cuncta mundi despicere, et ad promissa humilibus praemia pervenire feliciter mereamur.
$Per Dominum
[Commemoratio 1]
!Commemoratio Pudentiana Virgini
Ant. Veni sponsa Christi, accipe coronam, quam tibi Dominus praeparavit in aeternum, alleluia.
_
V. Specie tua et pulchritudine tua, alleluia.
R. Intende, prospere procede, et regna, alleluia.
_
$Oremus.
Exaudi nos Deus salutaris noster: ut sicut de beatae Pudentianae Virginis tuae
festivitate gaudemus, ita piae devotionis erudiamur affectu.
$Per Dominum
[Lectio4]
Petrus, a nomine quo Pontifex est appellatus, Caelestinus dictus, honestis catholicisque parentibus Aeserniae in Samnitibus natus, adolescentiam vix ingressus, ut animum a mundi illecebris custodiret, in solitudinem secessit. Ibi contemplationibus mentem mitriens, corpus in servitutem redigens, ferream catenam ad nudam carnem adhibebat. Congregationem, quae postea Caelestinorum dicta est, sub regula sancti Benedicti instituit. Hinc quasi lucerna supra candelabrum posita, cum abscondi nequiret, (Romana Ecclesia diu viduata pastore) in Petri cathedram ignorans et absens ascitus, magna novitatis admiratione non minus quam repentino gaudio cunctos affecit. Cum autem in pontificatus sublimitate collocatus, variis distentus curis, assuitis incumbere meditationibus vix posse cognosceret, oneri pariter et honori voluntarie cessit. Indeque priscam vitae rationem repetens, obdormivit in Domino, ejusque pretiosam mortem crux praefulgens in aere ante cubiculi ostium reddidit amplius gloriosam. Miraculis multis tam vivens, quam post obitum claruit; quibus rite examinatis, Clemens quintus anno postquam decessit undecimo, sanctorum numero adscripsit.
[Lectio5]
Ex libro Moralium sancti Gregorii Papae.
!Lib. 10. cap. 16. in cap. 12. Job.
Deridetur justi simplicitas. Hujus mundi sapientia est, cor machinationibus tegere, sensum verbis velare: quae falsa sunt, vera ostendere; quae vera sunt, falsa demonstrare. Haec nimirum prudentia usu a juvenibus scitur haec a pueris pretio discitur; hanc qui sciunt, ceteros despiciendo superbiunt: hanc qui nesciunt, subjecti et timidi in aliis mirantur: quia ab eis haec eadem duplicitatis iniquitas nomine palliata dihgitur, dimi mentis perversitas urbanitas vocatur. Haec sibi obsequentibus praecipit honorum culmina quaerere, adepta temporalis gloriae vanitate gaudere, irrogata ab aliis mala multiphcius reddere: cum vires suppetunt, nullis resistentibus cedere: cum virtutis possibilitas deest, quidquid explere per malitiam non valent, hoc in pacifica bonitate simulare.
[Lectio6]
At contra, sapientia justorum est: nil per ostensionem fingere, sensum verbis aperire, vera ut sunt diligere, falsa devitare, bona gratis exhibere mala libentius tolerare quam facere; nullam injuriae ultionem quaerere, pro veritate contumeliam lucrum putare. Sed haec justorum simplicitas deridetur: quia ab hujus mundi sapientibus puritatis virtus fatuitas creditur. Omne enim quod innocenter agitur, ab eis procul dubio stultum putatur: et quidquid in opere veritas approbat, carnali sapientiae fatuum sonat. Quid namque stultius videtur mundo quam mentem verbis ostendere, nil callida machinatione simulare, nullas injuriis contumelias reddere, pro maledicentibus orare, paupertatem quaerere, possessa relinquere, rapienti non resistere, percutienti alteram maxillam praebere?
[Lectio7]
@Sancti/04-11:Lectio7
[Lectio8]
@Sancti/04-11:Lectio8
[Lectio9]
@Sancti/04-11:Lectio9
[Lectio93]
!Pro S. Pudentiana.
Prudentiana virgo, Pudentis Romani filia, parentibus orbata, cum admirabili pietate christianam religionem coleret, una cum sorore Praxede pecuniam ex vendito patrimonio redactam pauperibus distribuit, seque jejuniis et orationibus dedit. Cujus etiam opera, tota ejus familia, in qua erant nonaginta sex homines, a Pio Pontifice baptizata est. Quod autem ab Antonino imperatore sancitum erat, ne Christiani publice sacrificia facerent, Pius Pontifex in sedibus Pudentianae cum Christianis sacra celebrabat. Quibus illa benigne acceptis, quae ad vitam necessaria essent, suppeditabat Itaque in his christianae pietatis officiis migravit e vita, et in sepulcro patris ad cemeterium Priscillae via Salaria sepulta est, decimo quarto Kalendas Junii.
&teDeum
[Commemoratio 2]
!Commemoratio S. Pudentianae.
Ant. Simile est regnum caelorum homini negotiatari quaerenti bonas margaritas: inventa una pretiosa, dedit omnia sua, et comparavit eam, alleluia.
_
V. Diffusa est gratia in labiis tuis, alleluia.
R. Propterea benedixit te Deus in aeternum, alleluia.
_
$Oremus.
Exaudi nos Deus salutaris noster: ut sicut de beatae Pudentianae Virginis tuae
festivitate gaudemus, ita piae devotionis erudiamur affectu.
$Per Dominum
[Ant 3]
Dum esset summus Pontifex * terrena non metuit, sed ad caelestia regna gloriosus migravit. (Alleluia.)
[Lectio94]
Petrus, a nómine quo Póntifex est appellátus, Cælestínus dictus, honéstis catholicísque paréntibus Æsérniæ in Samnítibus natus, adolescéntiam vix ingréssus, ut ánimum a mundi illécebris custodíret, in solitúdinem secéssit. Ibi contemplatiónibus mentem nútriens, corpus in servitútem rédigens, férream caténam ad nudam carnem adhibébat. Congregatiónem, quæ póstea, Cælestinórum dicta est, sub régula sancti Benedícti instítuit. Hinc, quasi lucérna supra candelábrum pósita, cum abscóndi nequíret, (Romána Ecclésia diu viduáta pastóre) in Petri Cáthedram ignórans et absens adscítus, magna novitátis admiratióne non minus quam repentíno gáudio cunctos affécit. Cum autem in pontificátus sublimitáte collocátus, váriis disténtus curis, assuétis incúmbere meditatiónibus vix posse cognósceret, óneri páriter et honóri voluntárie cessit. Indeque priscam vitæ ratiónem répetens, obdormívit in Dómino, ejúsque pretiósam mortem crux præfúlgens in áëre ante cubículi óstium réddidit ámplius gloriósam. Miráculis multis tam vivens quam post óbitum cláruit; quibus rite examinátis, Clemens quintus anno postquam decéssit undécimo, eum Sanctórum número adscrípsit.
&teDeum
|